“Ik kan niet bouwen hoor, ik ben niet creatief…”
Het is een uitspraak die ik vaak hoor op het moment dat ik LEGO inzet als werkvorm. Ook nu, na jaren werken met LEGO® SERIOUS PLAY®, komt deze reactie nog steeds regelmatig voorbij. Begrijpelijk ook, want veel mensen koppelen bouwen automatisch aan creativiteit, aan iets moois moeten maken of aan een vaardigheid die je wel of niet bezit. Maar dat beeld klopt niet met wat er daadwerkelijk gebeurt wanneer je met LEGO aan een vraagstuk werkt.
Een hardnekkige gedachte
Tijdens een recente workshop gaf ik de deelnemers de opdracht om hun wens voor zichzelf voor 2026 te bouwen. Terwijl de meeste mensen begonnen te zoeken, combineren en uitproberen, pakte één deelnemer één enkel blokje. Ze zette het neer en was klaar. Op dat moment merkte ik hoe snel mijn eigen gedachten aan de haal gingen. Ik vroeg me af of ze het niet leuk vond, of ze misschien niet wist wat ze moest maken, of ze afhaakte. Zonder dat ik het doorhad, was ik al druk aan het invullen.
Wat er achter dat ene blokje schuilging
Toen ze haar uitleg gaf, viel alles op zijn plek. Dat ene blokje stond voor eenvoud. Voor rust in huis, na een periode waarin een uitgevlogen kind weer thuis was komen wonen. Voor op de bank zitten met een boek, voor zon, natuur en even niets hoeven. Ze vertelde dat ze moe was, moe van het continu ‘aan’ staan, en dat haar wens voor 2026 eigenlijk heel eenvoudig was: meer rust en minder ruis.
Betekenis boven vorm
Wat mij raakte, was niet alleen de helderheid van haar verhaal, maar vooral hoe rijk het was. Niet ondanks dat ene blokje, maar juist daardoor. Het liet opnieuw zien dat bouwen niets te maken heeft met creatief zijn in de klassieke zin, en al helemaal niet met mooi of groots bouwen. Het gaat over betekenis geven aan wat voor jou belangrijk is en dat zichtbaar maken, zodat het gedeeld kan worden.
Waarom dit gesprek anders wordt
Deze ervaring typeert precies waarom deze manier van werken zo krachtig is. Het bouwwerk zelf is nooit het doel; het verhaal dat ontstaat wél. Door met de handen te werken, vertraagt het denken, worden aannames zichtbaar en ontstaat er ruimte voor een ander gesprek. Een gesprek waarin iedereen aan het woord komt en waarin niet degene met de grootste mond, maar degene met het verhaal centraal staat.
Wat dit vraagt van teams en organisaties
In teams en organisaties zie ik dit dagelijks terug. We praten veel, maar luisteren niet altijd echt. We vullen voor elkaar in, trekken conclusies en missen wat er onder de oppervlakte speelt. Door te bouwen ontstaat er rust en focus. Soms zegt één blokje meer dan een hele tafel vol LEGO.
SteenWijs | Denken wordt pas waardevol als je het zichtbaar maakt.
